تبليغاتX
غروب( آن هم ) جمعه
ادبیات(ایران و جهان)-هنر-روانشناسی-دین-ورزش-......

 

عدل علی و قتل علی

 

مولاي مومنان

 

عکس : مرتضی خرمی www.foto.ir 

 

به نام خدای علی (ع)

 

به نام شهید شمشیر کینه ی

 

 بدر و احد و نهروان و جمل

 

 

 

علی

نامی که ۶۳ سال خاری به چشم دشمنان دین مبین اسلام بود

علی

نامی که تا بی جانش نساختند آرام نگرفتند ابن ملجم بهانه بود

 

نقشه قتل علی

در بدر گرفته شد ابن ملجم نامی خوار و ذلیل بیش نبود

علی را

در نهروان به خون نشاندند ابن ملجم وسیله ای بیش نبود

علی

 از جنگ جمل در بستر شهادت آرمید

 و ابن ملجم چکیده افکار خصمانه علی ستیز بود

علی را

 در نبرد صفین به شمشیر زهر آلود شهید ساختند

 این نبردی بود که تا همین امروز نیز ادامه دارد و خواهد داشت

علی را

 که کشت و چرا کشت زیاد مهم نیست که

 علی را

چه کشت و چرا کشت

شمشیر عدل علی

بجای این که به ریشه ی دین ستیزان و منافقین فرود آید

 بر فرق علی فرود آمد

علی را

ابن ملجم نکشت

علی را

شمشیر به خاک و خون نکشید

عدل علی نقشه قتل علی را کشید

علی را عدل علی بی جان کرد

 

بار خدایا :

شب شهادت علی است

تو را سوگند به نام علی

فرج فرزند برومندش مهدی موعود عج را برسان

قلم عفو بخششت را بر نادانی های ما بکش

بیماران گرفتار بستر بیماری را شفای رحمانی عطا کن

دین علی را به دست اهل دین علی برسان

دین علی را از چنگال بدریان و نهروانیان و جملی ها نجات بده

دین علی را علی گونه بر عالم امید و مقتدا قرار بده

چشم ما را بر جمال حقیقت علی روشن و منور بدار

برغربت حسینش گریه ها سردادیم

 تو را قسم به غربت علی غریب ترین غریبان عالم

 چشمه های نا پاک گناه و دو رویی را در ما بخشکان

خدای علی

تو را قسم به غربت علی

 ما را به خود وامگذار.

 

التماس دعا

 

یزد/اخرین روز تابستان۸۷/رضابردستانی

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم شهریور 1387ساعت 4:52 بعد از ظهر  توسط رضا بردستانی  | 

 

روح من در آسمان شب

 www.foto.ir (عكس از : محمدجواد فهيمي)

 

 ديروز امروز  فردا

 

    روسري زرد ،

    به رنگ امسال

    كفش همرنگ لباس فردا

    مثل تقدير ، مثل ديروز ، مثل امروز و شايد ...

    دلهره،

    

     وقت،

    

    و راهي خاموش.

   

    رنگ احساس به لب ،  مي چسبد

 

    اندكي تيره ، وليكن پر شور

 

    قلقلك داد قلم را بد جور

 

   نقش لبخند

 

   و يك خط سياه.

 

    چهره را زير هوس پنهان كرد.

 

    واي !

 

    ساعت از مرز تمنا رد شد.

 

    من چرا ترديدم؟

 

    من چرا جا ماندم؟

 

    دل وا مانده و يك عالمه ترس،

 

    راهي دهكده‌ي نا همگون،

 

    هديه كرد.

 

    هوش خود را به تمناي دل هر جايي،

 

    آخرين تكه‌ي اين بزم،

 

    خوشآيند نبود.

 

    و نگاهش جا ماند؛

 

   روي انديشه‌ي‌ مبهوت يكي خم شده در تيره ی شب سرگردان.

 

   مرگ رؤيا و غرورش را ديد.

 

   پيچ پيچك بغل باغچه،

 

    ناگه خنديد.

 

    سايه  خنده‌ي به روي دل هر جا مانده،

 

    خشك و بي روح تنفس مي كرد.

 

    رفت.

 

    بايد مي رفت.

 

    صورتش زير تنفر تب كرد -

 

    حجمي از بد نامي ،

 

    هوسش را له كرد.

 

     باز هم ؛

 

    بازي تكراري هر بار!

 

    ...

 

   به يادش آمد.

 

   ژست انديشه ،

 

   كتاب آبي ،

 

   رقص مهتاب ،

 

   دوباره پرواز ،

 

   و فروغ ...

 

   و سكوت ...

 

   حجم تنهايي او سنگين شد.

 

   نفسش فاصله انداخت ميان تن و روح ،

 

   زوزه ي گرگ هوس را فهميد.

 

   دل او در پي يك عابر هرز

 

   ...

 

 

رضا بردستاني / يزد / امرداد 1387

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم شهریور 1387ساعت 3:40 بعد از ظهر  توسط رضا بردستانی  | 

 

خسته ام......

 

 

 

   خسته ام  جان  پناه می خواهم

 

 خلوتی  رنگ   ماه   می خواهم

 

 

در  نفس های  سرد  پاییزی

 

چشم  خیس  سیاه  می خواهم

 

 

کار  نیکی  نکرده ام  اما !

 

بعد از این من گناه میخواهم

 

 

همسفر  را  نشان  نمی بینم

 

همدمی  نیمه  راه  می خواهم

 

 

کار  من  بیشتر ز یک جام است

 

صد سبو اشک و آه می خواهم

 

 

در مسیرم به سوی صبح امید

 

از  نگاه  تو  راه  می خواهم

 

 

بی کسی، بغض در گلو، فریاد

 

خسته ام  جان  پناه  می خواهم

 

 

رضا بردستانی آبان ۸۶

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم شهریور 1387ساعت 9:20 بعد از ظهر  توسط رضا بردستانی  | 

 

 

...

عکس : "هیوا مصیبی"  انتخاب از : www.foto.ir 

امشب... 

 

   امشب دو  پای   دل    من   لنگ می زند                         چیزی   درون    جمجمه ام    چنگ    می زند

 

   دل     هم    هوای     پریدن     نموده    است                       غافل  که   کودکی   به     پرش سنگ  می زند

 

 این   بغض    تلخ     امانم      بریده        است                         اشکي   به   روي   گونه   من   رنگ   می زند

 

   امشب فضای سینه من خالی از  نفس                           اما    کسی    به     شیشه   من     سنگ    می زند

 

   رفت و  برای     سر کشی    دل    نیامده                          شاید    غریبه ای      به     دلم    زنگ   می زند

 

 رضا بردستاني

سحر گاه هفتم آذر 86

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم شهریور 1387ساعت 8:8 بعد از ظهر  توسط رضا بردستانی  |